jueves, 21 de agosto de 2008
miércoles, 20 de agosto de 2008
Gracias









Como me pareció muy pretencioso por mi parte intentar plasmar el espiritu de Chozas en una serie de fotos hechas en un solo día he cambiado el titulo por Gracias, gracias por el tiempo que compartisteis c0nmigo, gracias por la estupenda comida, por la musica que me regalasteis y por enseñarme que cualquier momento es bueno para reir y bailar, de todos lo que me recibì de mi visita destacaría la paz que senti en vuestra mirada...me la llevo conmigo...
jueves, 14 de agosto de 2008
No bo camiño...

Facía moito tempo que non me atopaba con agasallos da natureza como iste, sobre todo tendo en conta que soen acontecer no campo e as sete da mañan(sera por iso claro...).O que pasa e que nos albergues non teñen horarios flexible para os peregrinos dormilones e claro non te queda máis remedio que facer camiño casi a oscuras, polo cedo e pola neboa..., Pasados os primeiros bostezos e cando a mente esta nese momento entre fusco e lusco é cando eu atopo os meus millores momentos, ainda a miña mente non comenzou a traballar pensando no canso que vou estar dentro dunhas horas nin o que deixei de facer onte, esta quietiña, como a min me gusta que este, non pensas en nada máis que en deixarte levar ,máis ben deixarte camiñar, e se encontras compañeiro de conversa ,as tuas verbas saen soas , sen buscalas, sen prisas...e claro de repente cando estas así as cousas suceden e te encontras con regalos como istes. Cando vin as gotiñas do rocio na tela de araña tiven unha sensación moi agradable,como si todo tivera un sentido....un universo onde todos estamos e onde todos temos unha misión, "ser"...
jueves, 19 de junio de 2008
Cementerio de Oia
Un agradable día en Baiona con Natalia,Marta y Trapo. Hicimos fotos, miramos el mar rompiendo contra las rocas,fuimos de tapas por Oia, intentamos arreglar un poco nuestros mundos y acabamos en su cementerio, al ladito mismo del mar, un buen sitio donde reposar pero sin prisas eh...volveremos a visitar su monasterio...un beso para los tres...
miércoles, 14 de mayo de 2008
Polavila...


Oito nunha cabaña galega, vacas en vez de renos,bidueiros made in Galicia, tempo de lecer, noite de películas... O licor, punto de encontro Galicia-Finlandia, o viño, punto de encontro Vilalba-Ribeira Sacra. Paseo pola mañan, a falta de sorrisos fago fotos... Raquel amosanos a sua aldea (Tardade) e comparte con nós a súa familia, sen dúbida o mellor do encontro….Gracias Raquel.
domingo, 20 de abril de 2008
Mi ventana preferida...

Aveces nos sentimos solos, nuestro mundo se hace pequeño y tenemos la sensación de estar en una habitación a oscuras,hasta que una ventana se abre,empiezas a ver...lo que tienes, los que te quieren,los que te necesitan,los que te esperan...
Mi mundo ha sido pequeño muchas veces, algunas pense que iba a desaparecer, sin embargo siempre ha habido una ventana que me ayudó a ver...algunas son de tú misma sangre, otras han sido tus compañeras ocasionales de viaje, algunas tienen cuatro patas y rabo,y otras son ventanas desconocidas que se abren a ti con una sonrisa.
Esta foto se la dedico a mi amigo Miguel , una ventana que siempre ha estado abierta para mi...
jueves, 17 de abril de 2008
Para María del oceano...
Las Olas son como nuestra vida, nacemos,vivimos y rompemos o morimos...es lo natural ,y también como ella ,tenemos la capacidad de brillar, de contagiar esa belleza, de reflejarla en los demás.Al apreciar estos momentos nos damos cuenta de que algo de lo que estamos admirando esta en nosotros, sino ni siquiera lo percibiriamos...
jueves, 3 de abril de 2008
Hay algo más hermoso?
Foto de Elliott ErwittHoy hablando con Ana de que la abuela de Aroa había ido a buscarla al cole entendì porque los abuelo flipan tanto con los nietos,su sueño de que sus hijos vuelvan a ser niños se ha hecho realidad...Enseguida me vino a la cabeza esta fotografía de Elliott Erwitt, una foto donde la maternidad, la dulzura ,la fragilidad y la belleza van de la mano...
lunes, 17 de marzo de 2008
Para Tino...








Este fin de semana estuve en Puebla de Sanabria.Este sitio tiene para mi un significado especial porque era el lugar que mi amigo Tino y yo habiamos elegido para pasar unos días juntos.Ya que el vivía en Madrid y yo en Santiago nos pareció un bonito punto de encuentro.Nunca llegamos a ir porque Tino tuvo un accidente donde le perdimos..
Habiamos planeado tantas veces ese viaje que es como si él estuviera conmigo,la proxima vez iré con Salo para recordarte juntos..
Te quiero amigo...
Gracias Bea...
domingo, 2 de marzo de 2008
jueves, 28 de febrero de 2008
Infinito + 1






Parto da intuición, supoño unha forma que pode ser ou non ser. É noite e hai escuridade, apenas isso. Escuridade, o infinito. A cámara é capaz de extrair por baixo da miña intuición a forma que existe. Mais hai que somar un, a forma, a realidade visíbel e algo máis intanxíbel que se mete no medio: o vento, a choiva, a luz, a calidez, o frío, o vermello.
Non parto de obxectos e non consigo obxectos. Non hai figuras delimitadas e perfectamente configuradas. Ás veces un elemento inesperado entra na fotografía a través das nosas mans: o mar, unha nova personaxe en forma de paraugas vermello... Son formas, intuidas polo ollo humano tan limitado que o vento torna cadros, que a choiva converte en realidade diluída, fotografías da calidez, do tiritar das mans transmitido á realidade, forzando a percepción.
O que o ollo non ve.
Non parto de obxectos e non consigo obxectos. Non hai figuras delimitadas e perfectamente configuradas. Ás veces un elemento inesperado entra na fotografía a través das nosas mans: o mar, unha nova personaxe en forma de paraugas vermello... Son formas, intuidas polo ollo humano tan limitado que o vento torna cadros, que a choiva converte en realidade diluída, fotografías da calidez, do tiritar das mans transmitido á realidade, forzando a percepción.
O que o ollo non ve.
Texto de Raquel Miragaia
Suscribirse a:
Entradas (Atom)





